மனித குரோமோசோம் ஒன்றை மட்டும் பிரித்து அதன் D N A - வை நீட்டி விரித்தால் அது 5 சென்டி மீட்டர் நீளமிருக்கும். 46 குரோமோசோம்களையும்( நமது உடலிலுள்ள ஒரு ஜீனுக்குள் உள்ள கருவில் உள்ள மூலப்பொருள்) சேர்த்து பிரித்து இணைத்தால் 2 மீட்டர் நீளமிருக்கும்.( ஒரு ஜீனுக்குள் இருக்கும் 'கரு'வான மூலப்பொருள் D N A - வின் நீளம் 2 மீட்டர் ) மனித உடலிலுள்ள எல்லா செல்களிளிருந்தும் D N A - வையும் பிரித்து நீட்டினால் இங்கிருந்து சூரியனுக்கு 500 முறை போய் வரலாம். இயற்கை எத்தனை அற்புதமாக சிக்கனமாக அடுக்கி வைத்திருக்கிறது பாருங்கள் . அப்போ உங்கள் உடலில் உள்ள ஜீன்களின் எண்ணிக்கை எவ்வளவு இருக்கும் நீங்களே யூகித்துக்கொள்ளுங்கள். ஒவ்வொரு ஜீனுமே தனித்தனி உயிரிதான். அவைகளுக்கு தனி உயிரும் தனி பண்பும், தனி எண்ணமும் உண்டு.
தினம் நீங்கள் காலையில் யோகா, தியானம் துவங்கும்பொழுது நீங்கள் பத்மாசனத்தில் அமரும்பொழுது , உங்களைப்போலவே உங்களுள் இருக்கும் கோடானு கோடி உயிரிகளையும் ஒரு ஒழுங்குக்கு கொண்டு வந்து அவைகளுக்கு பயிற்சி கொடுக்கும் விதமாக உங்கள் பயிற்சியை செய்து வாருங்கள்.
நீங்கள் அமர்ந்திருக்கிற மாதிரியே அவைகளையும் அமர சொல்லுங்கள். நீங்கள் செய்யும் ஒவ்வொரு காரியத்தையும் அவைகளும் பின் பற்றி செய்யச்சொல்லுங்கள். நீங்கள் தினமும் தியானப்பயிற்சி செய்வது உங்களுக்காக அல்ல! உங்களுள் இருக்கும் உங்களின் கோடானு கோடி உயிரிகளையும் ஒரு ஒழுங்குக்கு கொண்டுவருவதற்காகவே.
இதை நீங்கள் நன்கு அறிந்து கொள்ளுங்கள். அவைகள் தனித்தனி எண்ணம் கொண்டவையாக இருக்கின்றன . அவைகளை ஒரே வித தன்மைக்கு நீங்கள் எடுத்து வர வேண்டியுள்ளது. ( இதற்காகவே யோகா, தியானம் ) அவைகள் வெவ்வேறு எண்ணம் கொண்டவைகளாக இருப்பதால்தான் உங்களுக்கு அவ்வப்போது பல்வேறு எண்ணங்கள் தோன்றியவண்ணம் உள்ளது.
அவைகள் அனைத்தையுமே ஒரே நோக்கத்துக்கு திருப்ப வேண்டியுள்ளது. அவைகள் அனைத்துக்கும் பொதுவான ஒரு விஷயம் 'சும்மா' இருத்தலே!.நாமாக ஒரே 'எண்ணத்துக்குள்' கொண்டுவர முயற்சித்தால் சிறிது நேரத்தில் அவையவைகளும் தன போக்கிற்கு தனித்தனியாக எண்ண துவங்கிவிடுகிறது. ( அவைகளின் சுபாவம் அது. ஏனெனில் அவைகள் நீண்ட காலமாக அவைகள் அப்படிதான் - தனியாக - யோசித்து வந்திருக்கிறது.)
இப்போது நீங்கள் ஒரு ராணுவ அதிகாரியைப்போல நடந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. அவையனைத்தையும் ஒரே குணமுள்ளதாக மாற்ற வேண்டியுள்ளது. அவைகளுக்கு இரண்டு தான் பழக்கமாக உள்ளது. ஒன்று ஏதாவது யோசிப்பது. மற்றொன்று முடிந்தவரை சும்மா இருப்பது. அவகளுக்கு பழக்கமான ஒன்றான சும்மா இருப்பதையே அவை அனைத்தையும் ஒரே நடை முறைக்கு கொண்டுவர நாம் உபயோகிக்க வேண்டியுள்ளது.
நீங்கள் அவைகளுக்கு பயிற்சியளிக்குபொழுது ஒரே லயமாகாமல் - உங்களுக்கு இடை இடையே ஏதாவது எண்ணம் தோன்றினால், சில ஜீன்கள் இன்னும் உங்கள் கட்டுப்பாட்டுக்கு வரவில்லை என அர்த்தம். அவ்வளவே.
அப்படியில்லாமல் ஒரே லயமானால் - அனைத்துயிரும் சும்மா இருந்தால் - அப்போது நீங்கள் ( உங்கள் மனம் ) காணாது போயிருக்கும். ஏனெனில் அவையனைத்தும் ஒரே லயமாகி அறிய துவங்கிவிடும்.அங்கு ஒரு பூரணம் திகழும். முரண்பட்ட வேறுபாடுகள், பேதங்கள் விலகும்.
Friday, July 9, 2010
Thursday, July 8, 2010
39: மனம் அறிவின் வாகனம்.
அறிவு, 'மனம்' எனும் வாகனத்தில் ஆரோகணிக்கிறது.அந்த மனமோ சதா அலைபாய்கிறது. ( அதன் அமைப்பு அப்படி ) அறிவும் அதன் கூடவே அலைய வேண்டியிருக்கிறது. ( அறிவு ஜடதுக்குள் பிரவேசித்ததின் விளைவு! ) நமது தியானத்தில் அந்த வாகனத்துக்கு ஓய்வு கொடுத்து கட்டிப்போட்டுவிட்டு, அறிவானது தனித்து நிற்கும்போது, தனித்து 'சும்மா இருக்கும்'போது அது தன்னில் லயிக்கிறது. அந்த லயிப்பில், லயத்தில் அறிவு தன்னையே அறிகிறது.
அந்த அகண்டாகார பேரறிவுக்கு 'தான்' ஜடப் பொருளுக்குள் புகுந்ததின் நோக்கம், தனக்கு தெரிய வருகிறது. இது அவரவர் அவரவரின் தியான பொழுதுகளில் அறிந்துகொள்ளவேண்டியதாக இருக்கிறது. அந்த அகண்டாகார பேரறிவு தன்னையறிய பொருளில் நுழைந்து , உயிராகி, புல்லாகி, பூண்டாகி, செடி கொடியாகி, விருட்சமாகி ,ஊர்வன, நகர்வன, பறப்பன, என பல்வேறு நிலைகளில் பரிணாமப்பட்டு மனிதராய் முதிர்வடைந்து நான் யார்? எனும் கேள்வி துவங்கி, இதை அறிவது அறிவே என்றறிந்து , இந்த அறிவு யாது? என்றாய்ந்து, தியானத்தில் தன்னில் மூழ்கி தன்னையறிகிறது. அந்த அகண்டாகார பேரறிவின் தேடலே இந்த 'பிரபஞ்ச ரகசியம்'.
அந்த அகண்டாகார பேரறிவுக்கு 'தான்' ஜடப் பொருளுக்குள் புகுந்ததின் நோக்கம், தனக்கு தெரிய வருகிறது. இது அவரவர் அவரவரின் தியான பொழுதுகளில் அறிந்துகொள்ளவேண்டியதாக இருக்கிறது. அந்த அகண்டாகார பேரறிவு தன்னையறிய பொருளில் நுழைந்து , உயிராகி, புல்லாகி, பூண்டாகி, செடி கொடியாகி, விருட்சமாகி ,ஊர்வன, நகர்வன, பறப்பன, என பல்வேறு நிலைகளில் பரிணாமப்பட்டு மனிதராய் முதிர்வடைந்து நான் யார்? எனும் கேள்வி துவங்கி, இதை அறிவது அறிவே என்றறிந்து , இந்த அறிவு யாது? என்றாய்ந்து, தியானத்தில் தன்னில் மூழ்கி தன்னையறிகிறது. அந்த அகண்டாகார பேரறிவின் தேடலே இந்த 'பிரபஞ்ச ரகசியம்'.
Tuesday, July 6, 2010
38: இயல்பு சமநிலை.
இப்பிரபஞ்சத்திலுள்ள அனைத்து பொருட்களுமே சமநிலையுறவே தவிக்கிறது. அதுவே இப்பிரபஞ்ச பொதுவியல்பாகவும் இருக்கிறது.இச்சமனிலையை அடைவதே ஒவ்வொரு பொருளின் முடிவானநோக்கு. ஏனெனில் அது அங்கிருந்தே துவங்கியுள்ளது இந்த பயணத்தை. அதுவே அதன் மூல இருப்பு. சமநிலையான அவ்வியல்பை நோக்கி 'கலை'வதே அப்பொருளின் மூல நிலைக்கு ஆனந்தமாகவும், இயல்பாகவும், இன்பமாகவும் உள்ளது.
இப்பிரபஞ்சமே ஆனந்தமாகவும், இயல்பாகவும், இன்பமாகவுமே இருக்கிறது. பொருள் நிலை என்பது எல்லைக்குட்பட்ட 'தனி'த்தன்மை வாய்ந்தது. சமநிலை என்பது எல்லையில்லா தன்மையது. ஒவ்வொரு பொருளுக்கும் தன் மூல இருப்பை நோக்கி கலைந்து நகர்தலே ஆனந்தமானது.
இக்காரணத்தினாலேயே நாம் உருவாக்கி வைத்த பழங்கால கட்டிடங்கள், பழங்கால கோவில்கள் எல்லாம் சிதைந்து வருகிறது. ( இதுவே பொருட்கள் தன் மூல இருப்பு நிலையை நோக்கி கலைந்து நகர்தல் என்பது ) பொருள் என்கிற நிலை கலைந்து தன் மூல நிலைக்கு திரும்புதல் எனலாம். ஆக ஒரு பொருள் தன் மூல நிலை நோக்கி திரும்புதல் இன்பமானது, ஆனந்தமானது.
நமது உடல்களிலுள்ள பல கோடி உயிரிகளுமே ஒவ்வொரு தனித்தனி பொருட்கள் தான். உயிர் அற்ற பொருளுக்கும், உயிர் உள்ள பொருளுக்கும் உள்ள வேறுபாடு என்னவெனில் உயிர் அற்ற பொருள், இயற்பியல், வேதியியல் விளைவுகளின் விதிப்படி அவை நடந்து கொள்கின்றன. தமக்கென்று எந்த இச்சையும் இல்லாது கிடக்கின்றன. எந்த தடையுமின்றி தன் மூலநிலையை நோக்கி ( தனது மூல இருப்பை நோக்கி ) இயல்பாகவே கலைந்து நகர்ந்து விடும்.
ஆனால் ஒரு உயிருள்ள பொருள் அப்படி தன் மூல நிலையை நோக்கி, திரும்ப நகர்ந்து விடுவதில்லை. அப்படி அப்பொருள் தனது மூல நிலையை நோக்கி நகர்தலை தடுத்து நிறுத்தும் செயலுக்கே உயிர் எனப் 'பொருள்'படும் . ஒரு பொருள் தன் மூல நிலையை நோக்கி நகர்வதே தீவிர முடிவாக இருக்கும், அதுவே அதன் இயல்பும் கூட.
நமது உடலிலுள்ள பலகோடி உயிர் பொருட்களும் இதற்கு விதி விலக்கல்ல! - அப்படி தன் மூல நிலைக்கு அப்பொருள் நகர்வதை தடுக்கும் உயிர் அப்பொருளை மேலும் ஓர் உயர்நிலை பரிமாணத்திற்கு இட்டு செல்கிறது. அந்த பொருளில் உயிர் என செயல்படுவதே அறிவுதான்.நாம் உயிர் என்று சொல்வது அறிவைத்தான்.அந்த அறிவு பல காலம் பரிணாமமடைந்து இப்போது மனித உயிரியாக பரிமாணப்பட்டிருக்கிறது.- அறிவு தன்னை அறியும் தேற்றமே பரிணாம முதிர்வு.
அந்த அறிவின் உச்சநிலையே இதுதான். இனி இந்த மனித உயிரிகளுக்கு( செல்களுக்கு ) சுதந்திரம் வழங்க வேண்டும். இந்த உயிரான 'அறிவு' தன் பொருளின் தன்மையான தன் மூல நிலையை நோக்கி, தன்மூல இருப்பை நோக்கி, நகர்தலை துவங்க வேண்டும். அல்லது பொருளின் இயல்புக்கு( அனுமதிக்க வேண்டும் ) ஆக அந்த மூல இருப்புக்குள் பிரவேசிக்க வேண்டும். இதுவே உயிரின் முடிவான நோக்கு.இதுவே ஜடப் பொருளுக்குள் அறிவு புகுந்ததின் நோக்கம்.
இப்பிரபஞ்சமே ஆனந்தமாகவும், இயல்பாகவும், இன்பமாகவுமே இருக்கிறது. பொருள் நிலை என்பது எல்லைக்குட்பட்ட 'தனி'த்தன்மை வாய்ந்தது. சமநிலை என்பது எல்லையில்லா தன்மையது. ஒவ்வொரு பொருளுக்கும் தன் மூல இருப்பை நோக்கி கலைந்து நகர்தலே ஆனந்தமானது.
இக்காரணத்தினாலேயே நாம் உருவாக்கி வைத்த பழங்கால கட்டிடங்கள், பழங்கால கோவில்கள் எல்லாம் சிதைந்து வருகிறது. ( இதுவே பொருட்கள் தன் மூல இருப்பு நிலையை நோக்கி கலைந்து நகர்தல் என்பது ) பொருள் என்கிற நிலை கலைந்து தன் மூல நிலைக்கு திரும்புதல் எனலாம். ஆக ஒரு பொருள் தன் மூல நிலை நோக்கி திரும்புதல் இன்பமானது, ஆனந்தமானது.
நமது உடல்களிலுள்ள பல கோடி உயிரிகளுமே ஒவ்வொரு தனித்தனி பொருட்கள் தான். உயிர் அற்ற பொருளுக்கும், உயிர் உள்ள பொருளுக்கும் உள்ள வேறுபாடு என்னவெனில் உயிர் அற்ற பொருள், இயற்பியல், வேதியியல் விளைவுகளின் விதிப்படி அவை நடந்து கொள்கின்றன. தமக்கென்று எந்த இச்சையும் இல்லாது கிடக்கின்றன. எந்த தடையுமின்றி தன் மூலநிலையை நோக்கி ( தனது மூல இருப்பை நோக்கி ) இயல்பாகவே கலைந்து நகர்ந்து விடும்.
ஆனால் ஒரு உயிருள்ள பொருள் அப்படி தன் மூல நிலையை நோக்கி, திரும்ப நகர்ந்து விடுவதில்லை. அப்படி அப்பொருள் தனது மூல நிலையை நோக்கி நகர்தலை தடுத்து நிறுத்தும் செயலுக்கே உயிர் எனப் 'பொருள்'படும் . ஒரு பொருள் தன் மூல நிலையை நோக்கி நகர்வதே தீவிர முடிவாக இருக்கும், அதுவே அதன் இயல்பும் கூட.
நமது உடலிலுள்ள பலகோடி உயிர் பொருட்களும் இதற்கு விதி விலக்கல்ல! - அப்படி தன் மூல நிலைக்கு அப்பொருள் நகர்வதை தடுக்கும் உயிர் அப்பொருளை மேலும் ஓர் உயர்நிலை பரிமாணத்திற்கு இட்டு செல்கிறது. அந்த பொருளில் உயிர் என செயல்படுவதே அறிவுதான்.நாம் உயிர் என்று சொல்வது அறிவைத்தான்.அந்த அறிவு பல காலம் பரிணாமமடைந்து இப்போது மனித உயிரியாக பரிமாணப்பட்டிருக்கிறது.- அறிவு தன்னை அறியும் தேற்றமே பரிணாம முதிர்வு.
அந்த அறிவின் உச்சநிலையே இதுதான். இனி இந்த மனித உயிரிகளுக்கு( செல்களுக்கு ) சுதந்திரம் வழங்க வேண்டும். இந்த உயிரான 'அறிவு' தன் பொருளின் தன்மையான தன் மூல நிலையை நோக்கி, தன்மூல இருப்பை நோக்கி, நகர்தலை துவங்க வேண்டும். அல்லது பொருளின் இயல்புக்கு( அனுமதிக்க வேண்டும் ) ஆக அந்த மூல இருப்புக்குள் பிரவேசிக்க வேண்டும். இதுவே உயிரின் முடிவான நோக்கு.இதுவே ஜடப் பொருளுக்குள் அறிவு புகுந்ததின் நோக்கம்.
Sunday, July 4, 2010
37:யாவுயிரும் இன்பமுற!
இந்த சுந்தரம் ஒரு தனி உயிர் அல்ல. தனக்குள் இருக்கும் கோடிக்கணக்கான உயிரிகளின்( செல்களின் ) தொகுப்பு. சுந்தரம் தனக்குள் இருக்கும் இந்த கோடிக்கணக்கான உயிரிகளையும் மூடி காப்பாற்றும் ஒரு பாதுகாப்பு அமைப்பு. இந்த உள் உயிரிகளுக்கு உதவும் அனைத்து வித பொருட்களையும், இந்த உயிர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளும். தீங்கு செய்யும் பொருட்களால் தான் மனிதனுக்கு வியாதி வருகிறது.( இந்த உயிரிகளே கண்ணாகவும், காதாகவும், மூக்காகவும், ரத்தமாகவும், எலும்பாகவும், தோலாகவும், இன்னபிற உறுப்புகளாகவும் இருக்கின்றன. அதன் ஒட்டுமொத்த பாதுகாப்பு உணர்வு தன்மையே இந்த உடல். மனம், அறிவு எல்லாம்.
நம்மோடு வாழும் மற்ற யாவுயிரையும் காப்பதே நம் கடமை. மனிதரைப்போலவே மரம் செடி கொடி, ஊர்வன, நகர்வன, பறப்பன, விலங்குகள் யாவுமே தனி உயிர் அல்ல. ஒவ்வொன்றுமே ஓர் உயிர்தொகுப்பு. தனக்குள் இருக்கும் உயிர் தொகுப்புகளை, எவ்விதம் இந்த மரம் செடி கொடி, ஊர்வன, நகர்வன, பறப்பன, விலங்குகள், மனிதர்கள் காப்பாற்றுகின்றனர் பாருங்கள், வேடிக்கைதான்.
இதுவே உயிர் பற்றிய அடிப்படை உண்மை. - தனக்கான இந்த உயிர் தொகுதியினை, மரம் செடி கொடி, ஊர்வன, நகர்வன, பறப்பன, விலங்குகள், மனிதர்கள்பெறும் விதமே, அவரவர் கர்மா. இந்த கர்மா மனிதருக்கு மட்டுமல்ல மரம் செடி கொடி, ஊர்வன, நகர்வன, பறப்பன, விலங்குகள் அனைத்துக்குமே உண்டு.
கர்மா என்பது ஒரு உயிர் தொகுதி உருவாகும் பொழுது, அது மரம் செடி கொடி, ஊர்வன, நகர்வன, பறப்பன, விலங்குகள், மனிதர்கள் எதுவாயினும் தனது மூலமான தன் தாய், தந்தையிடமிருந்து உயிரைப்பெறும்போழுதே இந்த பாதுகாப்பு உணர்வான் தன்மையையும் பெற்றுக்கொள்கின்றன. அதனதன் பெற்றோரும் அப்படியே!. இந்த பாதுகாப்பு உணர்வே கர்மா.
இது மனிதருக்கு அறிவால் தெளிவாகும்போது இந்த பாதுகாப்பு தன்மையைத்தான் இதுவரை 'நான்; என்றும் 'எனது' என்றும் கருதி வந்திருக்கிறேன் என்பதை அறிகின்றனர். ஆனால் அதி அற்புதமான உண்மை என்னவெனில் இந்த உயிரிகள் எல்லாம் எக்கணமும் இன்புற்றிருக்கவே வந்திருக்கின்றன.
உங்களுடைய 'நான்' எனும் தன்முனைப்பு எப்போதெல்லாம் கவனம் குறைகிறதோ அப்போதெல்லாம் இந்த உயிரிகள் குதூகலத்தில் இருந்திருக்கிறது. ( மனிதன் அதிக அளவுக்கு செக்ஸ் ஆசைப்படுவது இதனால் தான். அவன் செக்ஸ் ஈடுபாட்டில் இருக்குபொழுது அவனது தன்முனைப்பு தன்னை மறந்து கிடக்கிறது.}
அதன் ( செல்களின் ) தொடர்ந்த குதூகலத்தை தடுத்து வருவது உங்களுடைய 'நான்' எனும் தன்முனைப்பே! நீங்கள் சற்று நேரம் தியானத்தில் உங்களுடைய ' நானை' ( அதாவது உங்களுடைய 'நான்'என்பதான மனதின் செயல்பாட்டை ) நிறுத்தி வைத்ததால் அப்போது விளங்கும் உண்மை.
ஆகவே நண்பர்களே, சகோதரிகளே நீங்கள் காலையில் தியானம் செய்ய அமரும் பொழுது இவ்வுண்மையை கருத்தில் கொண்டு உடலிலுள்ள அனைத்து உறுப்புகளுக்கும் யோகாவும், உங்கள் உடலில் மூளை முடுக்கிலுள்ள, பிராணனே சரியாக செல்லாத இருளில் கிடக்கிற உயிரிகளுக்கும் போய் சேருமளவுக்கு ஆழ்ந்த சுவாச பயிற்சியும் செய்து உங்கள் உள்ளிருக்கும் உயிரிகளுக்கு நன்மை செய்வீர்களாக! உங்களைப்போலவே வெளியில் உள்ள மற்ற உயிர் தொகுப்புகளுக்கும் நன்மை செய்வீராக!.
நன்றாக கவனியுங்கள் இந்த அடிப்படையிலேயே, ரமண மகரிஷியால் அவரது ஆசிரமத்தில் இருந்த பசு, மற்றும் சில உயிர்களுக்கு அவரால் மோட்சம் அளிக்கப்பட்டது.
நம்மோடு வாழும் மற்ற யாவுயிரையும் காப்பதே நம் கடமை. மனிதரைப்போலவே மரம் செடி கொடி, ஊர்வன, நகர்வன, பறப்பன, விலங்குகள் யாவுமே தனி உயிர் அல்ல. ஒவ்வொன்றுமே ஓர் உயிர்தொகுப்பு. தனக்குள் இருக்கும் உயிர் தொகுப்புகளை, எவ்விதம் இந்த மரம் செடி கொடி, ஊர்வன, நகர்வன, பறப்பன, விலங்குகள், மனிதர்கள் காப்பாற்றுகின்றனர் பாருங்கள், வேடிக்கைதான்.
இதுவே உயிர் பற்றிய அடிப்படை உண்மை. - தனக்கான இந்த உயிர் தொகுதியினை, மரம் செடி கொடி, ஊர்வன, நகர்வன, பறப்பன, விலங்குகள், மனிதர்கள்பெறும் விதமே, அவரவர் கர்மா. இந்த கர்மா மனிதருக்கு மட்டுமல்ல மரம் செடி கொடி, ஊர்வன, நகர்வன, பறப்பன, விலங்குகள் அனைத்துக்குமே உண்டு.
கர்மா என்பது ஒரு உயிர் தொகுதி உருவாகும் பொழுது, அது மரம் செடி கொடி, ஊர்வன, நகர்வன, பறப்பன, விலங்குகள், மனிதர்கள் எதுவாயினும் தனது மூலமான தன் தாய், தந்தையிடமிருந்து உயிரைப்பெறும்போழுதே இந்த பாதுகாப்பு உணர்வான் தன்மையையும் பெற்றுக்கொள்கின்றன. அதனதன் பெற்றோரும் அப்படியே!. இந்த பாதுகாப்பு உணர்வே கர்மா.
இது மனிதருக்கு அறிவால் தெளிவாகும்போது இந்த பாதுகாப்பு தன்மையைத்தான் இதுவரை 'நான்; என்றும் 'எனது' என்றும் கருதி வந்திருக்கிறேன் என்பதை அறிகின்றனர். ஆனால் அதி அற்புதமான உண்மை என்னவெனில் இந்த உயிரிகள் எல்லாம் எக்கணமும் இன்புற்றிருக்கவே வந்திருக்கின்றன.
உங்களுடைய 'நான்' எனும் தன்முனைப்பு எப்போதெல்லாம் கவனம் குறைகிறதோ அப்போதெல்லாம் இந்த உயிரிகள் குதூகலத்தில் இருந்திருக்கிறது. ( மனிதன் அதிக அளவுக்கு செக்ஸ் ஆசைப்படுவது இதனால் தான். அவன் செக்ஸ் ஈடுபாட்டில் இருக்குபொழுது அவனது தன்முனைப்பு தன்னை மறந்து கிடக்கிறது.}
அதன் ( செல்களின் ) தொடர்ந்த குதூகலத்தை தடுத்து வருவது உங்களுடைய 'நான்' எனும் தன்முனைப்பே! நீங்கள் சற்று நேரம் தியானத்தில் உங்களுடைய ' நானை' ( அதாவது உங்களுடைய 'நான்'என்பதான மனதின் செயல்பாட்டை ) நிறுத்தி வைத்ததால் அப்போது விளங்கும் உண்மை.
ஆகவே நண்பர்களே, சகோதரிகளே நீங்கள் காலையில் தியானம் செய்ய அமரும் பொழுது இவ்வுண்மையை கருத்தில் கொண்டு உடலிலுள்ள அனைத்து உறுப்புகளுக்கும் யோகாவும், உங்கள் உடலில் மூளை முடுக்கிலுள்ள, பிராணனே சரியாக செல்லாத இருளில் கிடக்கிற உயிரிகளுக்கும் போய் சேருமளவுக்கு ஆழ்ந்த சுவாச பயிற்சியும் செய்து உங்கள் உள்ளிருக்கும் உயிரிகளுக்கு நன்மை செய்வீர்களாக! உங்களைப்போலவே வெளியில் உள்ள மற்ற உயிர் தொகுப்புகளுக்கும் நன்மை செய்வீராக!.
நன்றாக கவனியுங்கள் இந்த அடிப்படையிலேயே, ரமண மகரிஷியால் அவரது ஆசிரமத்தில் இருந்த பசு, மற்றும் சில உயிர்களுக்கு அவரால் மோட்சம் அளிக்கப்பட்டது.
Friday, July 2, 2010
36 : என் ஆவல் .
நமது தியானத்தில் தோன்றும் ஒளியை அகம் குளிர தரிசனம் செய்வதோடு மட்டுமன்றி, திடுமென அவ்வொளி பிரவாகத்திற்குள் குதித்து விடல் வேண்டும்.இப்போது நீங்கள் ஒளியில் கரைவதைக காணமுடியும். எந்த மிச்சமும் இல்லாமல் நீங்கள் கரைந்து , உங்கள் உடலிலுள்ள அனைத்து அணுக்களும் ஒளியாகி சுடர்வதை காணமுடியும். ஒரு இம்மிக்கூட குறைவில்லாது உங்கள் முழுமையும் ஒளியோடு இயைந்து விடும். உங்கள் உள் அமைப்பின் தகவமைப்பும், ஒளியின் உள்ளடக்கமாக மாறிவிடும். இப்போது ஒளியைதவிர எதுவுமேயில்லை. நீங்களும் (உங்கள் மனம் ) இல்லை. -மனம் என்பது ஒளியோடு இருள் விளையாடும் நிழல் விளையாட்டு . நிழலிருட்டு விளையாட்டு மட்டுமே மனம். நிழலும் இருட்டும் விளையாடுகிற நிழல்கள்தான் தான் இங்கிருக்கும் எல்லாமே!- ஒளியின் கதிக்கு உங்களை ஒப்படைத்து விட்டீர்கள். இப்படி ஒரு பத்து நிமிடம் நித்தம், நித்தம் ஒரு நாற்பத்தைந்து நாள் தொடந்து நீங்கள் ஒளியில் திளைத்தால், நீங்களும் இது மாதிரி ஒரு பிளாக் போட்டு, நீங்கள் அறிந்த உண்மை விளக்கத்தை அனைவருக்கும் சொல்வீர்கள். இப்படி அனைவரும் அறிந்துணர்ந்து சொல்லவேண்டும் என்பதும் என் ஆவல்.
Thursday, July 1, 2010
35 : ஒளி- காலம்- தியானம்.
1, இந்த பிரபஞ்சத்தில் உள்ள அனைத்து பொருட்களும் , ஏன் அனைத்து அண்டங்களுமேக்கூட ஒன்றை ஒன்று சார்ந்தே இருக்கிறது. ஒவ்வொரு அணுக்களுமே ஒன்றை ஒன்று சார்ந்தே செயல்படுகிறது. இந்த பிரபஞ்சத்தில் ஒரு தனித்த 'தனிமுதல்' உண்டு என்றால் அது ஒளியே ஆகும். ஒளி ஒரு சார்பற்ற தனி முதல். 2, காலம் : காலம் என்பது பொருட்களால் ஆன உலகுக்குதான் முப்பரிமாணமாக தோன்றுகிறது. அதுவும் கூட மனதின் தோற்றமே. எதிர்காலம், இறந்த காலம் என்ற ஒன்று கருத்து ரீதியானது தான். அப்படி இரண்டு காலங்கள் இல்லவே இல்லை. பொருள் மட்ட 'ஆதாரத்தள'த்தில் மட்டுமே இந்த கருத்துரு தோன்றுகிறது. ஒரு பொருள் சார்பியல் வேகத்தில் ( ஒளியின் வேகம் ) பயணிக்கும்போது , காலம் மட்டும் அல்லாமல் இடமும் தம் அளவுகளில் மாறுபடுகிறது. சரி ஒளியின் வேகத்திற்கே ஒரு விண்கலம் ஓடக்கூடியதாக இருந்தால் , அங்கு கடிகாரமும் ஓடாமல் காலமே ஸ்தம்பித்துவிடும். எவ்வளவு தான் நாம் சார்பியல் தத்துவத்தை புரிந்து கொண்டாலும், நம்மை அறியாமல் நம் ஆழ்மனதில் ஒரு சார்பற்ற தனிமுதல் காலம் ஒன்று இருக்க முடியும் என்ற எண்ணம் தோன்றுகிறது. உண்மையில் அப்படியொரு சார்பற்ற காலம் இல்லவே இல்லை.
இந்த பிரபஞ்சம் என்றோ ஒரு காலத்தில் தோன்றியதாக எண்ணுகிறோம். அக்காலத்திற்கு முன்பு இப்பிரபஞ்சம் என்னவாக இருந்தது? என்ற கேள்வி உடனே எழுகிறது. நினைவில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள் . காலமும் இடமும் இந்த பிரபஞ்சத்திற்குள் தான் இருக்கிறது .
ஆனால் பிரபஞ்சம் காலத்திற்குள் இல்லை.
அதேபோல பிரபஞ்சத்திற்கு வெளியே என்று ஒரு இடமும் இல்லை, பிரபஞ்சத்திற்கு முன்போ , அல்லது மறைவுக்கு பின்னாலோ காலமும் இல்லை. இடமும் இல்லை. பிரபஞ்சம் தோன்றிய பிறகே காலமும் இடமும் தோன்றியன.
இந்த பிரபஞ்சம் விரிந்துகொண்டிருக்கிறது என்று நினைக்கும்பொழுது எதில் விரிந்துகொண்டிருக்கிறது என்று கேள்வி எழுகிறது. பதில் பிரபஞ்சத்திற்கு வெளியே இடம் எதுவும் கிடையாது.
* குறிப்பு
1,ஒளி ஒரு சார்பற்ற தனி முதல்
2, ஒளி வேகத்தில் ஒரு பொருள் பயணித்தால் அந்த பொருளே மறைந்துவிடும்.
3, பிரபஞ்சத்திற்கு முன்போ , அல்லது மறைவுக்கு பின்னாலோ காலமும் இல்லை. இடமும் இல்லை.
4,நமது தியானத்தின் போது நாம் அந்த ஒளி நிலையில் லயிக்கும்பொழுது காலம் பற்றிய உணர்வு இருப்பதில்லை. ஏன்? ஒளி ஒரு சார்பற்ற தனி முதல்.இது பொருள் கடந்த நிலை,இதுவே காரணம்.
'காலம்' என்பது பொருட்களால் ஆன உலகுக்குதான். ஒரு உதாரணம். நமக்கு காலை, மதியம், மாலை, இரவு என நான்கு வேளைகள் உண்டு. நமக்கு அடுத்துள்ள ஒரு நட்சத்திர வாசிக்கு ( கற்பனைதான் ) இந்த வேளைகள் கிடையாது. அவர்களுக்கு ஒரே வேளைதான்.ஏனெனில் அங்கு எப்போதுமே ஒளி வீசிக்கொண்டுதான் இருக்கிறது. இதுபோலதான் காலத்தின் நிலையும்.
நன்றி: அணு, உயிர், அண்டம். கலைக்கதிர், கோவை.
அநுபூதி நிலையை அடைந்த ஒருவருக்கு எந்த கேள்வியும் மனதில் எழுவது கிடையாது. அவருக்கு மனமே செயல்படுவது கிடையாது. அவர் அனைத்து கேள்விகளையும் கடந்து விட்டவர். அவர் நிறைவானவர், பூர்த்தியானவர்.அங்கு அவரே கிடையாது. அது எந்த சலனமும் அற்ற வெளி. அங்கு எதுவும் சூல் கொள்வதில்லை. தனது தேக உணர்வையே கடந்து வாழ்ந்தவர்களையும் கேள்விப்பட்டு இருக்கிறோம். மனம் நிலவுகிற இடத்தில தான் சந்தேகங்களும்,கேள்விகளும்.
கவனிக்கவும்: பிரபஞ்சம் தோன்றிய பிறகே காலமும் இடமும் தோன்றியன.
இந்த பிரபஞ்சம் என்றோ ஒரு காலத்தில் தோன்றியதாக எண்ணுகிறோம். அக்காலத்திற்கு முன்பு இப்பிரபஞ்சம் என்னவாக இருந்தது? என்ற கேள்வி உடனே எழுகிறது. நினைவில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள் . காலமும் இடமும் இந்த பிரபஞ்சத்திற்குள் தான் இருக்கிறது .
ஆனால் பிரபஞ்சம் காலத்திற்குள் இல்லை.
அதேபோல பிரபஞ்சத்திற்கு வெளியே என்று ஒரு இடமும் இல்லை, பிரபஞ்சத்திற்கு முன்போ , அல்லது மறைவுக்கு பின்னாலோ காலமும் இல்லை. இடமும் இல்லை. பிரபஞ்சம் தோன்றிய பிறகே காலமும் இடமும் தோன்றியன.
இந்த பிரபஞ்சம் விரிந்துகொண்டிருக்கிறது என்று நினைக்கும்பொழுது எதில் விரிந்துகொண்டிருக்கிறது என்று கேள்வி எழுகிறது. பதில் பிரபஞ்சத்திற்கு வெளியே இடம் எதுவும் கிடையாது.
* குறிப்பு
1,ஒளி ஒரு சார்பற்ற தனி முதல்
2, ஒளி வேகத்தில் ஒரு பொருள் பயணித்தால் அந்த பொருளே மறைந்துவிடும்.
3, பிரபஞ்சத்திற்கு முன்போ , அல்லது மறைவுக்கு பின்னாலோ காலமும் இல்லை. இடமும் இல்லை.
4,நமது தியானத்தின் போது நாம் அந்த ஒளி நிலையில் லயிக்கும்பொழுது காலம் பற்றிய உணர்வு இருப்பதில்லை. ஏன்? ஒளி ஒரு சார்பற்ற தனி முதல்.இது பொருள் கடந்த நிலை,இதுவே காரணம்.
'காலம்' என்பது பொருட்களால் ஆன உலகுக்குதான். ஒரு உதாரணம். நமக்கு காலை, மதியம், மாலை, இரவு என நான்கு வேளைகள் உண்டு. நமக்கு அடுத்துள்ள ஒரு நட்சத்திர வாசிக்கு ( கற்பனைதான் ) இந்த வேளைகள் கிடையாது. அவர்களுக்கு ஒரே வேளைதான்.ஏனெனில் அங்கு எப்போதுமே ஒளி வீசிக்கொண்டுதான் இருக்கிறது. இதுபோலதான் காலத்தின் நிலையும்.
நன்றி: அணு, உயிர், அண்டம். கலைக்கதிர், கோவை.
அநுபூதி நிலையை அடைந்த ஒருவருக்கு எந்த கேள்வியும் மனதில் எழுவது கிடையாது. அவருக்கு மனமே செயல்படுவது கிடையாது. அவர் அனைத்து கேள்விகளையும் கடந்து விட்டவர். அவர் நிறைவானவர், பூர்த்தியானவர்.அங்கு அவரே கிடையாது. அது எந்த சலனமும் அற்ற வெளி. அங்கு எதுவும் சூல் கொள்வதில்லை. தனது தேக உணர்வையே கடந்து வாழ்ந்தவர்களையும் கேள்விப்பட்டு இருக்கிறோம். மனம் நிலவுகிற இடத்தில தான் சந்தேகங்களும்,கேள்விகளும்.
கவனிக்கவும்: பிரபஞ்சம் தோன்றிய பிறகே காலமும் இடமும் தோன்றியன.
34 : அன்னை
அன்னை கூறுகிறார்: முனிவருடைய ஒளி வெளிரிய நீல நிறமானது. தேவலோக ஒளி நீலம்.சைத்திய ஒளி ( பிங்க் ) ரோஸ் நிறமானது. உணர்வின் ஒளி வயலட். உடலின் ஒளி சிவப்பு. மனதின் ஒளி மஞ்சள். சத்திய ஜீவிய ஒளி போன்னொளியாகும்.
Subscribe to:
Posts (Atom)